De geïnterviewde is geboren op 22 augustus 1929 in Rotterdam. Hij is een dove. Van 1933 tot 1946 heeft hij in Rotterdam op school gezeten. Daarna is hij gaan werken.
Hij was 9 jaar toen de oorlog begon, hij begreep toen totaal niet wat er gebeurde. Hij maakte de bombardementen in Rotterdam erg bewust mee. Hij schuilde op school in de schuilkelder. Hij zag dat de huizen in zijn woonbuurt deels waren verwoest. Er was brand en chaos.
Zijn vader had geweigerd voor de Duitsers te werken. Daarom moest hij naar een strafkamp in Groningen. Daar zat hij toen al 3 jaar. De geïnterviewde besloot met zijn broer naar zijn vader te gaan. Ze gingen via Gouda en Zwolle naar Groningen. Ze kregen te horen dat hun vader inmiddels in Delfzeil zat. Ze gingen naar Delfzeil en vonden daar hun vader en broer. De broers moesten daarna ergens anders verblijven omdat er anders niet genoeg eten was. Ze gingen turf steken op een boerderij. De geïnterviewde had het vreselijk zwaar, het was zwaar werk en hij werd geslagen als hij iets verkeerd deed.
Op 14 april gingen ze terug naar Groningen. Daar vochten de Canadezen tegen de Duitsers. Te voet en met gestolen fietsen gingen ze weer richting Rotterdam. Daar vonden ze hun moeder en uiteindelijk kwam de hele familie weer bij elkaar in hun huis.
Van zijn 9e tot 14e jaar had de geïnterviewde heel weinig informatie over de oorlog. Hij wist ook weinig af van de Jodenvervolging, pas na de bevrijding werd dat allemaal duidelijk.
Toen het dove Joodse meisje Anna in Auschwitz arriveerde, droeg ze een bordje waarop stond dat ze doofstom was. Een Joodse gevangene, die als kampbewaker werkte, waarschuwde haar het bordje direct weg te gooien. Pas na aandringen deed Anna het. Het redde haar leven. Als de nazi's hadden geweten dat zij niet alleen Joods maar ook doof was, was zij, net zoals haar dove neefje direct na aankomst in het kamp vermoord.
De documentaire ´Anna's Stille Strijd´ vertelt het bijzondere verhaal van Anna, die Auschwitz overleefde door haar doofheid verborgen te houden. Haar nicht Jettie had een prominente rol in het verbergen van de doofheid van Anna door altijd dicht bij haar te blijven. Willy Lindwer maakte de documentaire samen met Tom Linszen, een jonge dove filmmaker die zich verdiept in het lot van dove Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. In de film vertelt Anna aan Tom haar levensgeschiedenis in gebarentaal: hoe een doof Joods meisje voor de Tweede Wereldoorlog opgroeide en hoe zij als een jonge dove vrouw de gebeurtenissen voorafgaand aan en tijdens de oorlog heeft ervaren en verwerkt. De documentaire won in 2009 de publieksprijs van het Filmfestival Rochester en de hoofdprijs op het Toronto Deaf Film Festival.
Willy Lindwer interviewde met behulp van een doventolk ook andere dove Joodse Nederlanders die ternauwernood de oorlog overleefden.