In dit interview worden twee personen geïnterviewd. Ze zijn familie van elkaar. Persoon 1 is horend, geboren op 30 mei 1926 in Hamburg. En persoon 2 is slechthorend of doof, geboren op 8 maart 1938 in Amsterdam. De familie komt uit Hamburg. De geschiedenis voor de bewoning van de generaties in Hamburg is hen niet bekend.
Eind 1937 kon de familie vanwege de anti-joodse wet in Duitsland eigenlijk niet anders dan wegtrekken, net als duizenden anderen. Ze kwamen in Amsterdam terecht. De ouders, twee zoons en een jonge broer (persoon 2) op komst. De vader deed internationale zaken in metalen. Hij kon dat weer opbouwen in Amsterdam. De familie begon Nederlands te leren en de kinderen gingen naar school. De oudere broer ging naar een dovenschool.
Dit had eigenlijk weinig invloed op de ontwikkelingen tijdens de oorlog. Het was veel belangrijker dat de familie van Duitse komaf was en daardoor verdacht. Tijdens de oorlog zat de oudste broer ondergedoken in Hulshorst. Later ging ook persoon 2 naar een dovenschool. Tijdens de oorlog zat hij ook ondergedoken. Hij gebruikte geen gebaren maar kon liplezen, dit werd zo geleerd op de dovenschool.
In 1943 werden de broers naar Westerbork gebracht. Uiteindelijk werd ook zijn vader, die eerst vrijstelling kreeg, in de gevangenis gezet. De moeder kon door ziekte niet meer voor de jongste zoon (persoon 2) zorgen. Uiteindelijk werd hij ondergebracht in Hunshorst. Uiteindelijk is hij ook naar Westerbork gebracht. De moeder verbleef eerst in verschillende ziekenhuizen. Uiteindelijk kwam zij ook in Westerbork terecht.
Toen het dove Joodse meisje Anna in Auschwitz arriveerde, droeg ze een bordje waarop stond dat ze doofstom was. Een Joodse gevangene, die als kampbewaker werkte, waarschuwde haar het bordje direct weg te gooien. Pas na aandringen deed Anna het. Het redde haar leven. Als de nazi's hadden geweten dat zij niet alleen Joods maar ook doof was, was zij, net zoals haar dove neefje direct na aankomst in het kamp vermoord.
De documentaire ´Anna's Stille Strijd´ vertelt het bijzondere verhaal van Anna, die Auschwitz overleefde door haar doofheid verborgen te houden. Haar nicht Jettie had een prominente rol in het verbergen van de doofheid van Anna door altijd dicht bij haar te blijven. Willy Lindwer maakte de documentaire samen met Tom Linszen, een jonge dove filmmaker die zich verdiept in het lot van dove Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. In de film vertelt Anna aan Tom haar levensgeschiedenis in gebarentaal: hoe een doof Joods meisje voor de Tweede Wereldoorlog opgroeide en hoe zij als een jonge dove vrouw de gebeurtenissen voorafgaand aan en tijdens de oorlog heeft ervaren en verwerkt. De documentaire won in 2009 de publieksprijs van het Filmfestival Rochester en de hoofdprijs op het Toronto Deaf Film Festival.
Willy Lindwer interviewde met behulp van een doventolk ook andere dove Joodse Nederlanders die ternauwernood de oorlog overleefden.