De geïnterviewde is een Portugese Jood. Hij is geboren op 24 april 1943 in Amsterdam. Zijn ouders en veel van zijn familieleden aan moederskant zijn net als hij doof.
Hij en zijn ouders zijn opgepakt toen hij een week oud was. Zijn ouders verbleven in de Hollandse Schouwburg en hijzelf in de crèche. Na 4 weken werden zijn ouders naar kamp Vught in Brabant gedeporteerd. Hijzelf is net voor die tijd door zijn aankomend tante uit de crèche gered. Zeven weken oud werd hij door pleegouders opgenomen. Ze woonden in Limburg. Hij werd christelijk opgevoed. Toen hij vier jaar oud was ging hij naar een internaat in Den Haag.
Op het internaat kreeg hij op elfjarige leeftijd te horen dat zijn ouders zijn omgekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zijn oom en ouders zijn in Auschwitz overleden. Vanaf dat moment was het voor hem bekend dat hij Joods was.
Toen hij van het internaat afkwam ging hij weer bij zijn ouders wonen. Hij verbleef daar 10 jaar. Nu woont hij al meer dan 35 jaar in Amsterdam.
Na de Koude Oorlog maakte de geïnterviewde contact met zijn andere oom. Hij onderhield voor een bepaalde periode goed contact met zijn oom en tante.
In Amsterdam ging hij veel met andere doven om. Hij leefde lange tijd met de twijfel of hij Joods of christelijk was. Sinds hij via een stichting met anderen heeft gesproken die met hetzelfde gevoel leven maakt hij deze scheiding niet meer, het is voor hem niet meer relevant. De geïnterviewde is homoseksueel en heeft verschillende partners gehad.
Toen het dove Joodse meisje Anna in Auschwitz arriveerde, droeg ze een bordje waarop stond dat ze doofstom was. Een Joodse gevangene, die als kampbewaker werkte, waarschuwde haar het bordje direct weg te gooien. Pas na aandringen deed Anna het. Het redde haar leven. Als de nazi's hadden geweten dat zij niet alleen Joods maar ook doof was, was zij, net zoals haar dove neefje direct na aankomst in het kamp vermoord.
De documentaire ´Anna's Stille Strijd´ vertelt het bijzondere verhaal van Anna, die Auschwitz overleefde door haar doofheid verborgen te houden. Haar nicht Jettie had een prominente rol in het verbergen van de doofheid van Anna door altijd dicht bij haar te blijven. Willy Lindwer maakte de documentaire samen met Tom Linszen, een jonge dove filmmaker die zich verdiept in het lot van dove Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. In de film vertelt Anna aan Tom haar levensgeschiedenis in gebarentaal: hoe een doof Joods meisje voor de Tweede Wereldoorlog opgroeide en hoe zij als een jonge dove vrouw de gebeurtenissen voorafgaand aan en tijdens de oorlog heeft ervaren en verwerkt. De documentaire won in 2009 de publieksprijs van het Filmfestival Rochester en de hoofdprijs op het Toronto Deaf Film Festival.
Willy Lindwer interviewde met behulp van een doventolk ook andere dove Joodse Nederlanders die ternauwernood de oorlog overleefden.